Al voordat ik naar New Zealand kwam wist ik dat ik ooit eens een great walk wilde lopen. Er zijn er 9 in totaal waarvan de Milford Sound, de Kepler, de Tongariro en de Abel Tasman mij het meeste aanspraken. Dinsdag 18 Oktober 2016 begon ik dan vol goede moed aan de Abel Tasman track. De voorbereiding was niet super omdat de weersvoorspellingen en de reisplanning wat tegen zaten. Hierdoor moest ik zonder kookvoorziening op pad en met weinig voedsel.

Abel Tasman Coastal Track Dag 1:

Route: Totaranui, Anapai, Mutton Cove, Separation Point, Gibs Hill, Totaranui Camp. (20,8km)
Vandaag pakte ik de Watertaxi vanaf camp ”the Barn” in Marahau naar Totaranui. De watertaxi is niet alleen een taxi, het is een snel bootje die ook nog langs 2 eilanden gaat en verteld over de zeehonden en vogels die je daar treft. Tijdens de overtocht konden we dan ook goed zeehonden spotten! Super leuk! Eenmaal aangekomen op Totaranui ben ik daar gelijk via de ”high tide” route de track op gegaan naar het noorden om de ronde te maken en dan weer terug te komen op Totaranui om daar mijn tent op te zetten. Op Mutton Cove besloot ik de low tide route te nemen in plaats van de snelle route naar Separation point. Wat ben ik blij dat ik eigenwijs ben! Want na mezelf al 10x vervloekt te hebben omdat rots klimmen met een backpack van 10/15 kg nou eenmaal niet zo soepel gaat, schrok ik een beetje toen ik in mijn ooghoek ineens wat zag bewegen! 2 zeehonden pups waren vrolijk aan het stoeien op het strand. Ik besloot even te gaan zitten op het strand om naar ze te kijken. Toen keken ze even op en kwamen mijn kant op. In NZ gelden stricte regels (gelukkig) voor het omgaan met wildlife, zo moet je dus afstand bewaren tot de dieren en ze absoluut niks voeren. Ik ging iets verderop zitten zodat de afstand tussen mij en deze prachtige dieren gelijk bleef. Daarop gingen ze weer verder met spelen en doken de zee in en uit. Het leverde een paar mooie foto’s op en omdat het water weer op kwam moest ik maken dat ik verder ging voordat ik ook nog moest zwemmen met mijn backpack. Dat zou waarschijnlijk nog minder soepel gaan dan de rotsen beklimmen. Separation point staat bekend als zeehonden spot plaats, die was niet meer zo bijzonder na mijn ontmoeting met de 2 zeehonden pups. Toen ik Gibs Hill track inzette had ik al een vermoedde dat het zware laatste loodjes zouden worden. En Ja.. het het niet voor niets Gibs HILL track. De berg op en over de toppen terug naar Totaranui. In de bergen had ik een waanzinnig mooi uitzicht over alle baaien en bergen, het was de stijle klim wel waard!  In Totaranui kon ik mooi voor het donker mijn tent opzetten en mijn heerlijke koude soep naar binnen werken met een broodje pindakaas en een rauwe winterpeen. Op de kampeer plaats was het vrij rustig dus ik had een mooi nachtje om te herstellen.

Abel Tasman Coastal Track Dag 2:

Route: Totaranui, Goat Bay, Awaroa, Onetahuti Bay (14,2 km)

Ik was blij dat ik mijn 2e dag als rustigste dag had ingepland! Het eerste uur wilde mijn rechter heup niet, gelukkig daarna ging alles goed. Wonder boven wonder geen 1 blaar en de enige schade waren wat bulten van mijn nieuwe vrienden ”de Sandflies”. Dat zijn kleine zwarte prik vliegjes die heel gemeen steken en enorme jeukende bulten achter laten. Gelukkig had mijn tante in mijn EHBO kit een flesje DEET gedaan en kon ik vrolijk verder zonder last te hebben van de prikbeesten op de track. Om bij Onetahuti Bay te komen moet je eerst de Awaroa Inlet oversteken en dat kan alleen bij ”Low Tide”. Ik wist dat ik te vroeg zou aankomen maar dan kon ik mooi daar even pauze houden en misschien nog wat mensen ontmoeten, want tot dusver had ik er ook uren bij zitten dat ik niemand tegen was gekomen. Eenmaal bij de Inlet zag ik daar een onwijs mooie  heldere blauwe baai en plofte neer op mijn rugzak. Toen kwam er ineens een bootje met een ranger mijn kant op. Een praatje met de beste man die eigenlijk voor het schoonmaken van de wc kwam en checken of de tide timetables er nog hingen. De ranger vroeg of ik mee wilde naar de overkant. Dan hoefde ik maar 1 uur te wachten in plaats van 3 (ja ik was nog sneller dan mijn eigen planning). Nou daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. Zwemvestje aan en hop de boot in. Ik vroeg me al af waarom hij zo afweek van de route naar de overkant maar al snel werd me duidelijk dat hij me nog iets wilde laten zien. Er zaten een paar bijzondere vogels te broedden en vanaf het bootje kon ik net 2 hele kleine kopjes in het nestje zien! Onderweg kwamen we ook nog vele kwallen tegen en de Ranger vertelde me dat ze wel tentakels van 12! meter kunnen krijgen! Afijn ik werd afgedropt op het eiland en besloot daar maar wat pootje te baaien en wat te klooien met de zelfontspanner op mijn telefoon. Mijn camera was inmiddels leeg. Na 30 minuten zag ik een jongen tot zijn heupen het water oversteken. Dus ik riep hem toe of hij van de andere kant al helemaal door was gelopen. Hij schrok zich te pletter en viel bijna in het water. Het antwoord was ja maar het was niet zijn beste beslissing tot dusver. Zo eigenwijs als ik ben bedankte hem, wenste hem een goede reis, pakte mijn backpack en besloot het gewoon te proberen. Die jongen was immers ook nog niet verdronken en zijn shirt was nog droog. Met mijn schoenen in mijn hand en tot mijn knieen in het water kon ik best een eindje komen en met wat klimmen en klauteren kon ik naar de andere kant komen. Daar zag ik nog 4 meiden zitten die aan het wachten waren op de ”low tide”. Op een of andere manier haal je de Nederlanders er altijd uit. En zo trof ik ook een Nederlands meisje. Haar zus was geemigreerd naar NZ en zij wilde voor de 2e keer de track doen. Na een klein gesprek hop weer op pad naar mijn 2e kampeer plaats. Onetahuti Bay was een mooi lang strand en ik vond een prachtig plekje voor mijn tent. Het jammere van deze plaats was dat het heeel basic was. Dat betekend geen drinkwater. Oops.. daar had ik een niet op gerekend aangezien ik nog 2 slokken over had.

Abel Tasman Coastal Track Dag 3:

Route: Onetahuti naar Marahau 30,3 km
2,5 uur tot de eerste drinkwater kraan. Met een appeltje (voor de dorst) opweg naar de waterkraan op Bark Bay. Eenmaal op Bark Bay stond mij een aangename verrassing te wachten. Schone Wc’s, drinkwater voorziening en zelfs nog wifi ook! Ik zou vannacht op Torrent Bay blijven maar toen ik gisteravond al zonder water zat, pas om 11 uur de volgende dag weer water vond en nog maar 2 oude broodjes pindakaas over had. Besloot ik in 1 keer door te lopen naar Marahau waar drinken, een goed bed, warme douche en goed eten te krijgen was. Het eerste wat ik kocht bij terugkomst was een dikke grote Magnum Double Caramel en na een warme douche lag ik lekker uit te rusten voor mijn nieuwe Stray busgenoten aan zouden komen. Terug kijkend op de track was deze waanzinnig mooi en ik had het absoluut niet willen missen!
Totale lengte track in 3 dagen 65,3 km

Seals Abel Tasman